Алесь Разанаў — Балада пратэсту

Алесь Разанаў

Каля Юр’ева

дол павораны —

каля Юр’ева
норы ворага…
Бор абрушаны б’е таранам —
курчы рыбіныя без ракі,
і пульсуюць кастры мембранна:
навастрыліся крыжакі.
Занавесаю:

эсты — нехрысты —

навісае злавесны змест.
Вячка Полацкі,
дзвінскім нерастам
сярод нератаў

твой пратэст.

Шчыт тутэйшых

прад сутарэннем…

Светліць зорка тваю вяху:
замахнулася пакарэнне —
Вячка. Полацкі на шляху.
Па-за Юр’евам не працягі —
зеўраць чорныя рубяжы…
І цвярдзей,

як даюць прысягу, —

паміраючы, не чужы.
Непярэйдзены сэнс —
ні сведак,
ні надзей і раскол па сцяне —
на замах пераможны: гэтак!
Адгукнуцца крыштальным: не!..
Не зачэпяць:

на выезд віза —

нецярплівы капыт каня…
Ды нязгодна скразніць,

пранізваючы,

безназоўная глыбіня.
Уцалець ад ліхой навальніцы…
адступщца

ў жыццё і ад’езд…

белым светам наўзмах засланіцца… —
светлы позірк і смелы жэст —
у сваёй і чужой Айчыне
немагчымае быць нічыйным,
немагчымае
і пратэст.
Распрастаешся ты на доле —
па жыцці,

па бядзе,

па вайне…

Але ўкладзена неадольная,
Вячка Полацкі, сіла ў «не».

Оцените содержание
( Пока оценок нет )
Не жмись, поделитесь с друзьями, одноклассниками! Да пребудет с тобой сила Джедая.
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий