Алесь Разанаў — Спадчына

Алесь Разанаў

  Калі яна цяжар – тады яна крылы,
  калі яна вярэдзіць – тады яна гоіць,
  калі яна знясільвае – тады дае сілу…
 
  – Аднак з гэтаю ношкаю ты не здолееш уступіць на неба, – перасцерагае мяне першы анёл.
  – А без яе зноў упадзеш у мінулае, – перасцерагае другі.
 
  Я іх абодвух разумею.
  Пісягі і апёкі на маім целе.
  Віхуры клічуць мяне падужацца.
  Зямля – частка мяне.
  I агністыя мечы анёлаў пільна ўзіраюцца ў маю душу.

Крыніца: Разанаў А. Вастрыё стралы: Версэты, паэтычныя мініяцюры. – Мн.: Маст. літ., 1988. – 159 с.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий