Бярозка

Пераказы і дыктанты

   Толькі другую вясну сустракае яна ў нашым вялікім горадзе. Не забыліся яшчэ яскравыя малюнкі роднага ўзлесся, вясёлыя кучаравыя сяброўкі. Памятае яна і маленькага звонкага салаўя. Мусіць, таму мінулай восенню паслала яна ім свае шчырыя лісты-пісьмы. Хацела расказаць пра тое, што палюбіўся горад і звонкая дзятва, якой шчодра дарыла ў гарачы поўдзень сваю пакуль яшчэ небагатую прахалоду. Нават тутэйшы паштальён-вецер тады імкнуўся ад усёй душы дапамагчы ёй. Набіраў поўны ахапак залатых лістоў і подбегам нёс іх па шырокай вуліцы, засыпаў завулкі.
   А сёння яна горка плакала. Так, як плача зусім маленькая дзяўчынка. Чыясьці жорсткая рука надламала тонкую галінку і кінула пад ногі. I слёзы, горкія, гарачыя слёзы, падалі на прыпудраны пылам асфальт.
   Я моўчкі стаяў, глядзеў і думаў. Думаў пра найвялікшае на свеце – пра жыццё. Пра сэрцы добрыя і чэрствыя.
(130 слоў)

Паводле Я. Пархуты.

Оцените содержание
( Пока оценок нет )
Не жмись, поделитесь с друзьями, одноклассниками! Да пребудет с тобой сила Джедая.
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий