Кастусь Жук — Францішку Скарыне

Кастусь Жук

Далёкіх часоў успаміны,
Твой воблік світае ў прасторы…
– Дзень добры, Францішак Скарына,
Памкненням светлым дзень добры!

Ты сэрцам прачулым і вешчым
Клікаў народ на сустрэчу
Са словам яго, чалавечым,
Якому суджана вечнасць.

Вайну абвясціўшы цемры,
Невуцтву

ў краі родным, –

Да ведаў ішоў ты цераз
Замежных дзяржаў вароты.

Хіліла да кнігі – прага,
Перад народам павіннасць.
З табой віталася – Прага,
Чырванабровая Вільня.

Гляджу

праз гады нябыту

Туды, дзе ты ўзважваў пралікі,
Карпеў, бакалаўр знакаміты,
Тварыў, доктар вялікі, –

Стаіш

ля раскрыленай кнігі,

Свае запаволіўшы рухі…
.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .
Сплываюць гады, як крыгі,
Нашчадак быліннай Нямігі, –
Чытаю твае першадрукі.

 

Крыніца: Жук К. Зямная ноша: Вершы і паэма. – Мн.: Маст. літ., 1988. – 118 с.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий