Кастусь Жук — Рака

Кастусь Жук

Я цябе, празрыстая, не выдумаў, –
Анямела рад: не ўпершыню
За пясчанай крутабокай выдмаю –
Гул грудзей хістае цішыню!

Хто там прагугнеў,

што неба хмарыцца

І гудзе ад ветру галава?!
Думаецца хораша і марыцца
Ля твайго ўтравелага ручва.

Шапаці аерам, балацянкаю,
Напінайся ў плыні цецівой.
Я з табой, гарэзаю-бяглянкаю,
Загублю і сум,

і неспакой.

Біся ў берагі, вірыся ў завіху,
Звесялела мкні свой вадаграй.
Аднаго прашу:

ў нягоду-засуху

Не пыні жыцця – не высыхай!

Крыніца: Бацька наш Нёман: Вершы, апавяданні, нарысы, эсэ: Для ст. шк. узросту / Уклад. Я. І. Хвалей. – Мн.: Юнацтва, 2001, – 510 с.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий