Ларыса Геніюш — Крывёй напоўніліся поймы рэк…

Ларыса Геніюш

Крывёй напоўніліся поймы рэк,
бурліць адчаем слёз людскіх разводздзе.
Гляджу на свет. Я – лагернік, я – зэк,
засуджаны на мукаў чвэрцьстагодздзя.

Мяне драты, сабакі сцерагуць,
дзікіх надзораў зграя нада мною,
і лоб штодня мой на прыцэл бяруць
навучаныя забіваць канвоі.

Мне ўсё ўзялі, разбурылі сям’ю,
кіркой прабілі лёс мой чалавечы,
ланцуг накінулі на шыю салаўю
і між сабою падзялілі рэчы.

Натоўп дзяўчат, жанчын, яшчэ жывых,
йдзем зледзянелай тундры каляінай,
папраз снягі, мароз сцінае дых,
мароз шукае песні салаўінай.

Канвой яе шукае і надзор,
я йду пургой, завеяная снегам,
гляджу ваўком ўсёй дзікасці ў дакор,
не, маю душу прашманаць ім нельга!

На вуснах песня, мой апошні дых,
цяплом з-пад сэрца словы саграваю,
жывая я яшчэ сярод жывых,
ў душы маёй і Беларусь жывая!

Сказать спасибо
( 1 оценка, среднее 5 из 5 )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий