Максім Гарэцкі — У панскім лесе

Максім Гарэцкі

  — Ах ты, рагатун пракляты! Адлезь, табе кажу, а то, брат, поўху зловіш, ці ведаеш!
  — А стой, не спужаліся. Дый не карожся дарма, пакуль з табой як з добраю. Не хочаш з ласкі, будзе без ласкі!
  — Уцякай, падла стары. Мяшок бяры, хустку бяры, абдзірай, сабака папскі, а гэткія жарты пакінь, поскудзь ты!
  — А мы во як…
  — Ы-ы, не чапай…
  Хрась! Хрась!
  Забаўтаўся стары ляснік, пахіліўся, раскірэчыў ногі і саўсім непрыгожа асеў к зямлі.
  Дрыгнуў шабадранымі ботамі, пацягнуўся.
  Чорная, гідкая, страшная кроў паплыла ў яго з галавы, пэцкала новы жупан, стрэльбу.
  Маладуха астаўпянела, з жахам вытрашчыла вочы, тупы шчапель, што карэнне капала, шмякнуў з рук на зямлю.
  Ой! Тошна, дрэнна… Няма як аджывіць. Тое ўжо павекі.
  Бежч… бежч… О-ё-ё-ёй… Што гэта?
  Дрэвы нядобра заківалі макаўкамі, прытулілася трава, ледзьве трэснуў сучок, лёгкая болачка ўцякла з аднаго боку неба па другі.
  Бегла, як шалёная, маладуха.
  Ляжаў, як калода, стары ляснік.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий