Маленства

Пераказы і дыктанты

  Яно прыходзіць калі-нікалі неверагодна прыгожымі снамі. Адзін такі паўтарыўся ў мяне ўжо не раз і не два. Вельмі проста, як быццам успамін які. Пасля навальніцы на нашым неабсяжным выгане, на пашы, яшчэ смачней пазелянелай пасля дажджу, пад майскім сонейкам, яшчэ святлейшым пасля грукатлівай хмары, на маладзенькай траве ў лагчынах стаіць вада. Яна – толькі што з неба, і так яе многа навокал у лужынах, а сам ты, як гэта ў сне бывае, чамусьці сухі. Вада такая цёплая, празрыстая, так весела, так добра плёхаць па ёй босымі пасля зімы нагамі, яшчэ не паколатымі ржышчам, так цікава спыніцца ў гэтай незвычайнай лужыне, заціхнуць і праз зусім-зусім празрыстую ваду глядзець, як у густой траве, сярод лісточкаў ды сцяблінак рэдкімі зоркамі жоўта цепляцца кветачкі кураслепу.
 Бачыць самога сябе з вялікай адлегласці бывае вельмі прыемна. Бо бачыш не проста самога сябе, а сябе найлепшага, без памылак і дакораў сумлення. Бачыць сябе таго – дапытлівага, чыстага, вясёлага – гэта адчуванне незвычайнае.
(154 слова)

Паводле Я. Брыля.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий