Мікола Гіль — Татава аўтаручка

Мікола Гіль

Звярніце ўвагу! Поўны змест.

  Сеў тата пісаць – а ручка не піша. Ён яе і трос, і чарніла нанова набіраў – не піша і ўсё. Гукнуў тады Максімку:
  – Сынок, ты маёй ручкі не чапаў?
  – Не, тата, не чапаў…
  – Такая харошая ручка была! Прыйдуць мама з бабуляй, трэба будзе ў іх спытаць, мо яны бралі ды незнарок сапсавалі… А ты, сынок, ідзі гуляй.
  Максімка паволі пайшоў у свой пакой і гэтак жа паволі зачыніў за сабой дзверы. Тата схіліўся над сталом. Ды неўзабаве Максімка зноў прыйшоў і дакрануўся да татавага пляча:
  – А калі мама тваёй ручкі не брала?
  Тата ўважліва паглядзеў на сына і, нібы аб нечым здагадаўшыся, сказаў:
  – Мабыць, бабуля скінула яе са стала.
  – А калі і бабуля не вінавата? – не адступаў Максімка.
  – То тады і не ведаю, на каго думаць, – развёў тата рукамі. – Ты ідзі, гуляй, сынок, а мне працаваць трэба.
  Але хлопчык не адыходзіў. Ён пастаяў, памаўчаў, затым зноў спытаў:
  – I ты будзеш на іх сварыцца?
  – На каго?
  – На маму і на бабулю.
  Тата ледзь прыкметна ўсміхнуўся:
  – Пэўна, буду. Такую добрую ручку сапсавалі.
  – Шкада мамы і бабулі…
  Максімка ўздыхнуў і моўчкі пайшоў у другі пакой.
  Цікаў на стале гадзіннік, адлічваючы секунды і мінуты: цік-так, цік-так… Пад гэта ціканне тату добра працавалася. Ён так захапіўся работай, што не заўважыў, як зноў падышоў сын.
  – Не сварыся, тата, – паціху прамовіў ён, – не сварыся на маму і бабулю… Насварыся лепей на мяне…

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий