Мікола Мятліцкі — Баршчоўка

Мікола Мятліцкі

А. М. Сцепаненку

 

Як блізка падступаецца прагрэс!
I што ў руках?
Магільная рыдлёўка…
Над Прыпяццю

зялёная Баршчоўка

За восем кіламетраў ад АЭС.
Наўкруг – лугі.
I пракаветны лес.

Тут хвалі сіньку плёскала вясло,
Рука –

сяўбой зямлю спадзеўна грэла.

Туманам ранне золкае шарэла,
I мокла жураўлінае крыло.
Жыццё гуло…
Жыццё наўсцяж гарэла…

Тут эпахальных не было падзей,
Былі радзіны і былі хаўтуры.
Праводзіў позірк воч старых пахмуры.
Цяжэлі рукі цвёрдыя людзей.
Ды ў памяці

вайны жылі віхуры.

…Уздрыгнуў ноччу пракаветны лес.
I воблак белы, як світанне, вырас,
Як згубы кліч,

як смерці чорнай вырак,

За восем кіламетраў –

  над АЭС.

Ён рос і рос

і накрап сеяў спрэс.

А тут – душа закутая ў спакой –
Хадзілі лугам, плавалі ракой,
На пашу гналі вуліцай кароў,
Садзілі соткі

і… бялілі кроў.

I думалі: які ён, той прагрэс?
Ў глыбінцы свету…

  Побач ля АЭС.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий