Павел Місько — Чараўнік Косця

Павел Місько

Звярніце ўвагу! Поўны змест.

  – Толькі ты ціха… Зразумеў? Не любяць яны чужых. Адразу непакояцца, пачынаюць мітусіцца.
 – Добра, добра! Я ціха… – Пеця быў згодны на ўсё, абы трапіць да Косці Чыжыка. Яму ўжо нарасказвалі ў школе пра Косціка і яго птушак, якія разумеюць Косціка і могуць нават размаўляць.
 Косцік адчыняе дзверы свайго пакоя, і Пеця заходзіць на пальчыках. Бачыць: злева, каля акна, вісіць некалькі клетак з птушкамі, справа ад акна, на тумбачцы, стаіць вялізны акварыум, падсвечаны лямпачкаю. Яшчэ адзін, невялічкі, з маленькімі агністымі рыбкамі, вісіць на сцяне, нібы гэта карціна. Косцік паказвае Пецю на крэсла каля тумбачкі з акварыумам, а сам падыходзіць да клетак з птушкамі.
 – Ну што, мае маленькія, што, шчабятушкі? – ласкава загаварыў з птушкамі Косцік. – Сумавалі без мяне? Зараз пачышчу ў вас. Хто ў чым сёння хоча пакупацца – у пяску ці ў вадзе?
 Косцік прыбіраў у клетках, мяняў корм і ваду, размаўляў з птушкамі. Яны таксама разгаварыліся.
 – Зінка-сінічка, як цябе завуць?
 – Сін Зін! – адказала сініца, учапіўшыся лапкамі за драцінкі клеткі і стараючыся разгледзець, што збіраецца сыпнуць у кармушку Косцік.
 – Не, трохі не так. Кажы – сінічка Зінка! – вучыў Косцік.
 – Сін Зін! – усё роўна скараціла назву сініца.
 Пеця перастаў разглядаць рыбак, ажно рот разявіў ад здзіўлення.
 – Ну, а як мяне зваць?
 – Кінь-сцінь-цінь! – празвінела сініца.
 – Правільна, Канстанцін. Толькі вымаўляеш яшчэ невыразна. Але ты пастараешся, праўда?
 – Кінь-сцінь-цінь. Ці-жы-жы! – старанна вымавіла сініца.
 – Не Ці-жы-жы, а Чы-жык. Чыжык – зразумела?
 Косцік пачаў падмятаць клетку ў шпака.
 – Тваё прозвішча Цьвіст, так?
 – Цьвіст… Цьвіст! – адказаў шпак.
 Пеця не вытрываў, засмяяўся. Але Косцік перасцярожліва падняў палец: «Ціха!»
 – Тр-ройку пр-рынёс? – пацікавіўся шпак.
 – Не, дурненькі, – пяць, – усміхнуўся Косцік.
 – Піяць-піяць-піяць… – радасна залілася канарэйка.
 – Міленькі, міленькі, міленеч-ч-чкі, – пахваліла другая.
 – Канарэек у мяне пара, Цярэнцік і Мілка. Як пачнуць спяваць-залівацца! Ён усё яе расхвальвае, а яна яго…
 І Пеця пачуў:
 – Міленькая, міленькая, міленеч-ч-кая…
 – Ціра-Ціра-Ціра-Церанцей… Церань-Церань-Цярэнцій… Цярэнцік-Церанчук, Церанчучок-Цераранчучочак…
 – А ў гэтай клетцы – пеначка Леначка. Яна нядаўна ў мяне. Маладзенькая, яшчэ нічога не ўмее… Ну што, жаўтагрудка, што? – Косцік пазваніў пазногцем па драцінках клеткі.
 Пеначка адляцела ад яго, сама пазваніла дзюбкай аб драцінкі: цень-дзінь, цень-дзень.
 – Я табе цымбалікі зраблю, калі ты такая цымбалістка, – паабяцаў Косцік.
 – А ў старым доме, дзе я жыў раней, у суседа былі папугаі-неразлучнікі. Ну й забаўныя!.. – не ведаў, чым пахваліцца, здзівіць Косціка Пеця.
 – Былі і ў мяне. Аддаў у школу, у жывы куток. Не люблю іх. Вечна балбочуць абы-што, абгаворваюць мяне. У корме грэбаюцца, усё ім не падабаецца.
 – Адкуль ты ведаеш, што абгаворвалі? – недаверліва паглядзеў на Косціка Пеця.
 – Сам чуў. Сяджу ціха, рашаю задачы. А яны думалі, што я не чую і не разумею іх, давай трашчаць: «Во наліў… А неакуратны які!» – «Паглядзім, чаго насыпаў… Ну, хіба гэта корм? Адно зярнятка добрае, а тры-чатыры парожнія…» – «Чачавіца не дробленая…» – «Кожны дзень адно і тое ж, адно і тое ж…»
 Ішоў Пеця ад Косціка дадому і думаў: «Хто ён, гэты Чыжык? Проста фантазёр ці самы сапраўдны чараўнік?»
 І па-добраму зайздросціў свайму новаму сябру.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий