Пятрусь Броўка — Люблю вітаць вясны спатканне…

Пятрусь Броўка

Люблю вітаць вясны спатканне,
Яна, пакуль не ўдарыць гром,
Упершыню нясмела гляне
Пралескі сінім аганьком.

А потым грукне ў шыбы хаты,
Паразмяце снягоў гарбы,
Пасля раскрые вачаняты
Панадазёрнае вярбы.

Растопіць лёд у рэчках сіні,
Запросіць птушак на палі,
А там – глядзіш – ужо галіны
Загаманілі, загулі.

А там праходзяць дні за днямі
Пад ясны, прамяністы звон –
Дубы зялёнымі рукамі
Браць неба цягнуцца ў палон.

Ды цяжка з небам ім змагацца,
Калі б яно было бліжэй.
I застаецца ім спрачацца,
Хто зеляней,
А хто сіней.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий