Раіса Баравікова — Маме

Раіса Баравікова

Як ціха яблыні шумяць

у нашым садзе,

мы адвячоркам ля акна

з табой прысядзем,

пачну расказваць пра сябе, –

табе цікава,

а мне лавіць бы на сябе

пагляд ласкавы.

Жаночы лес – няпросты лес,

я гэта знаю,

удосталь смеху, ўдосталь слёз

усё прымаю,

да сэрца блізка не бяры

мае нягоды,

яшчэ спяваюць салаўі

мне цераз годы.

Як ціха яблыні шумяць

у нашым садзе,

давай жа, мама, ля акна

з табой прысядзем,

цень адвячоркавы, густы

на шыбку ляжа,

табе пра тое, што утаю,

вясна дакажа…

1981

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий