Рыгор Барадулін — Восень

Рыгор Барадулін

Ціха – ажно закладвае вушы.
Дзюбай забінтаванай –

адбіў за лета –

Грукае дзяцел у азалелы ствол.
Сосен пявучых

ні ўвечар, ні рана

Не ўчуеш наўкол.
На дол

сыплецца толькі ігліца,

Быццам

бурая поўсць з мядзведзя.

Ледзьве

шэпчуць сасна з сасною

(Яны зазвіняць вясною!).
Крадзецца золь напрасткі

да ракі,

Бач ты,

паўзе каля самай!

Летам полю

звінець каласамі!

А покуль замоўкла ўсё…

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий