Уладзімір Дубоўка — Адам і Ева

Уладзімір Дубоўка

  Інданезійская казка

1

Творца свету, мудры Вішну,
працавіты вельмі, ўвішны,

намясіў аднойчы гліны,
з гліны вылепіў мужчыну,

і Адамам па найменню
стала Вішнава тварэнне.
 

2

Але мудры творца свету
ўцяміў хутка, што на гэтым

ён спыняцца не павінен:
трэба дбаць і аб жанчыне.

У вялікім задуменні
сеў прамудры на каменні.
 

3

На каменні свету творца
можа б так сядзеў бясконца,

ды на шчасце, ясным вокам
ён пабачыў недалёка

кветку лотаса ў зіхценні
месяцовага прамення.
 

4

Кветка тая – як жывая,
толькі што не размаўляе,

а красе яе цудоўнай
больш няма нідзе падобнай.

Захапіўшыся красою
незраўнанаю такою,

Вішну ўзяў яе узорам
і стварыў жанчыну скора.
 

5

Хараство зазіхацела ад
жанчынінага цела.

Вочы, вусны, ўся яна там
пекнатой такой абнята,

што схіліўся перад ёю
нават лотас над вадою.

Даў імя ёй Вішну – Ева.
Прывітаў ён Еву спевам.

А яна ў адказ сказала:
– Мне, прамудры, спеваў мала!

Мне жылплошчу дай, мой божа,
з ёй ачаг і мяккі ложак.
 

6

Вішну кажа:

– Над зямлёю,

над высокаю гарою

я табе палац пастаўлю,
пекнату тваю праслаўлю.

Карагодзіць будуць зоркі
у цябе на панадворку,

прыйдзе Месяц у пакоі
вечароваю парою…

Адказала Ева богу:
– Мне не трэ дабра такога!

Будзе холадна на горах,
будзе зімна мне пры зорах…
 

7

Вішну кажа:

– У сінім моры,

дзе бязмежныя прасторы,

я табе палац пастаўлю,
хараство тваё праслаўлю.

Будуць хвалі ля палаца
калыхацца і гайдацца,

будуць барвамі усімі
зіхацець пад небам сінім…

Адказала Ева богу:
– Мне не трэ дабра такога!

Супакой там будзе дрэнны,
будуць грукаць хвалі ў сцены…
 

8

Вішну кажа:

– У пустыні,

пад цудоўным небам сінім

я палац табе пастаўлю,
прыгажосць тваю праслаўлю.

Залаты пясок навокал
будзе цешыць тваё вока,

там вады зусім не будзе,
цябе хвалі не пабудзяць…

Адказала Ева богу:
– Мне не трэ дабра такога!

Будзе горача там вельмі,
моцны вецер дзьме ў пустэльні…
 

9

Каля іх, на тое ліха, тут
Адам прайшоў паціху.

На яго зірнуўшы, Ева
ўся, як кветка, зружавела

і сказала творцу-богу:
– Працаваў ты, божа, многа!

Адпачні цяпер ад працы,
кінь ты клопат пра палацы!

Мне палацам лепшым самым
будзе сэрца у Адама.

Ты дазволь зайсці ў яго мне –
покуль час яшчэ – сягоння…
 

10

Бог згадзіўся. З той часіны
Ева ў сэрцы у мужчыны

і жыве, як пажадала,
гора маючы нямала.

Як на горах, часам сцюжа;
як на моры, хвалі кружаць;

вецер подыхам гарачым,
як з пустыні, дзьме, няйначай;

набягаюць навальніцы,
ды такія – не спыніцца…

А яна ўсё церпіць, Ева,
бо сама таго хацела

і сама знайшла дарогу
да палаца вось такога.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий