Уладзімір Ягоўдзік — Загадка

Уладзімір Ягоўдзік

Звярніце ўвагу! Поўны змест.
 
  Прыехаў дзед Зміцер з гасцей. Прывёз бабе Анюце ад унукаў гасцінец – ладную вязку абаранкаў.
  – Смачна пахнуць ды надта цвёрдыя, – смяецца бабуля, – баюся зубы паламаць.
  – З малаком не паломіш, – кажа дзед.
  – А дзе ж яго ўзяць?
  – Як дзе?! У Кветкі. Няхай падзеліцца з намі Белалобік.
  Кветка – гэта карова. Белалобік – яе сынок. ён з’явіўся на свет нядаўна, можа, месяц назад. Ногі – быццам кіёчкі, вушы – як лапушкі, сам увесь чырвоны, а на лбе – лысінка. Вось і Белалобік. А што ўжо гарэза, дык другога такога трэба яшчэ пашукаць. Як стане гарцаваць па хляве – любы танцор пазайздросціць. Паклічаш яго: «Быська мой, бысенька», – бычок тут як тут. Працягнеш руку, каб пагладзіць, а ён за пальцы мокраю пыскаю хап і смокча іх, як цукерку.
  – А калі скакунок пакрыўдзіцца? – пытаецца бабуля. – Ды як затрубіць у сваю дуду…
  – Няхай пайграе, – адмахнуўся дзед, – рогі вастрэйшыя будуць.
  – Вось нявыкрутка дык нявыкрутка, – забедавала гаспадыня хаты, – не частаваць жа мышэй абаранкамі…
  – Пачастуй, пачастуй, – пасміхваецца ў вусы дзед Зміцер, – а сабе дзірку ад абаранкаў пакінь.
  Хочаш не хочаш – трэба выпраўляцца па малако. Надзела баба Анюта ватоўку, завязала цёплую хустку. Узяла ў рукі даёнку, а яна як зазвініць на ўсю хату. Рыжык на печы мігам прачнуўся – скок на падлогу. Трэцца аб бабуліны ногі, задаволена мурлыкае.
  – Рана вусы натапырыў, – пачала ўшчуваць пестуна баба Анюта, – хіба не ведаеш, што ў нас над малаком начальнік дваста бадаста, чатырыста хадаста, два ўхтары, адзін махтар…
  – Хто-хто? – аж перапытаў я ад здзіўлення.
  – Дваста бадаста, чатырыста хадаста, два ўхтары, адзін махтар, – пераказала гаспадыня начальнікава імя і строга дадала: – Адгадаеце загадку – пакаштуеце малачка.
  Толькі баба Анюта за парог – Рыжык шусь да мяне на калені і завуркатаў ад страху:
  – Памр-р-ру-у… памр-р-ру-у…
  – Не бойся, не памрэш, будзе табе малако, – суцяшаю я сябрука, а сам ніяк не магу даўмецца, што за страшыдла такое – дваста бадаста, чатырыста хадаста? Можа, дзед падкажа адгадку?
  А дзед Зміцер таксама хіцер: моршчыць лоб, чухае патыліцу, рукамі разводзіць:
  – I рад падказаць ды баюся махтара!
  – А ўбачыць начальніка можна? – пытаюся ў дзеда.
  – Чаму ж не? – адказвае ён, пасмейваючыся з мяне і Рыжыка. – Бяжыце барзджэй на вуліцу, калі хочаце зарабіць па кубку малака.
  Выскачылі мы з хаты. Спыніўся я на ганку, азіраюся… Нікога не бачу. А Рыжык хвост трубою і паджгаў да хлява. Я – за ім.
  I што вы думаеце? Мігам адгадалі бабуліну загадку. Я нават пагладзіў начальнікавы ўхтары. ён не пакрыўдзіўся. I Белалобік не пакрыўдзіўся – ахвотна падзяліўся з намі сырадоем.
  Потым баба Анюта, дзед Зміцер, кот Рыжык і я сядзелі ў хаце, елі абаранкі, запівалі іх малаком. Малако было цёплае, пахучае і смачнае-смачнае – не адарвацца ад кубка. Заходзьце ў госці, і вы пакаштуеце, калі адгадалі бабуліну загадку.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий