Васіль Хомчанка — Білеты у цырк

Васіль Хомчанка

Звярніце ўвагу! Поўны змест.

 У горад прыехаў цырк.
 Маці дала Кастусю грошы і сказала:
 – Сёння ў дванаццаць гадзін пойдзем у цырк. Купі два білеты. Адзін – мне, другі – сабе.
 Потым строга дадала:
 – Глядзі ж, не баўся.
 Праз якія паўгадзіны, радасны і шчаслівы, Кастусь ужо імчаўся дадому, сціскаючы ў руцэ дзве сіненькія паперкі.
 Усюды ў горадзе віселі цыркавыя афішы.
 Каля адной з афіш Кастусь спыніўся. На ёй быў цікавы малюнак: белыя сабачкі стаялі ў рад і пярэднімі лапкамі аддавалі чэсць мядзведзю. Як многа цікавага ўбачыць Кастусь сёння ў цырку!
 Нейкі дзядзька, праходзячы міма, штурхануў хлопчыка ў плячо.
 – Не бачыце, ці што? – сярдзіта сказаў Кастусь. Дзядзька спыніўся, павярнуўся назад. На вачах у яго былі акуляры з сінімі шкельцамі, у руках ён трымаў жалезную кульбу.
 – Прабач, хлопчык, – ціха прамовіў ён. Памацаўшы кульбай вакол сябе, дзядзька асцярожна зрабіў некалькі крокаў.
 «Сляпы», – здагадаўся Кастусь.
 Сляпы ішоў проста ў лужыну.
 – Дзядзька, вада там! – крыкнуў Кастусь.
 Сляпы збочыў управа і наткнуўся на паркан.
 – Паркан! – зноў крыкнуў хлопчык.
 Ён падбег да сляпога, узяў яго за руку, вывеў на дарогу і спытаў:
 – Вам далёка ісці?
 – На вакзал.
 – О! – здзівіўся хлопчык. – Як жа вы дойдзеце?
 – Як-небудзь.
 Не выпускаючы рукі сляпога, Кастусь вёў яго спачатку па тратуары, потым па скверы. А калі дайшлі да плошчы, Кастусь спыніўся. Тут яму трэба было зварочваць дадому, а дарога на вакзал ішла налева.
 – Я, дзядзька, сёння ў цырк пайду, – сказаў Кастусь, – мяне мама чакае. Бывайце.
 – Бывай. Дзякуй табе.
 Кастусь пабег. Ужо ля самага дома ён азірнуўся і ўбачыў, што сляпы стаіць на тратуары і ніяк не асмельваецца перайсці плошчу. Машыны ішлі і ішлі бясконцым патокам. Грузавыя і легкавыя, тралейбусы і аўтобусы. А сляпы ўсё чакаў і нецярпліва пастукваў кульбай.
 «Ён адзін не пяройдзе, – падумаў Кастусь. – Трэба дапамагчы».
 Кастусь падбег да сляпога і зноў узяў яго за руку.
 Сляпы пазнаў хлопчыка, моўчкі кіўнуў галавой і пакрочыў следам за ім.
 Перайшлі плошчу. Мінулі адно скрыжаванне, другое. Да вакзала засталося не так ужо далёка.
 – А зараз вы дарогу знойдзеце? – спытаў Кастусь.
 – Людзі дапамогуць.
 «Гэта ж ён будзе ўвесь час у людзей пытаць», – падумаў хлопчык і вырашыў яшчэ крыху правесці сляпога.
 Ішлі яны павольна, старанна абмінаючы лужыны. А лужын, як на тое, было шмат: раніцай прашумеў дождж з навальніцай.
 Сляпы маўчаў. Бледны твар яго быў насцярожаны, губы сціснуты.
 Нарэшце яны дабраліся да вакзала.
 – Вось і ўсё, – сказаў Кастусь. – Я пабег. А то мне ў цырк трэба.
 Яны, як роўныя, паціснулі адзін аднаму рукі, і Кастусь заспяшаўся дадому.
 На плошчы ён зірнуў на гадзіннік і адразу спыніўся. Усё прапала: і білеты, і цырк… Была першая гадзіна. Спазніўся.
 Кастусь дастаў з кішэні дзве сіненькія, цяпер ужо нікому не патрэбныя паперкі і скамячыў іх.
 Маці сустрэла Кастуся на вуліцы.
 Яна заўважыла і слёзы на вачах сына, і скамечаныя білеты, усміхнулася і ласкава сказала:
 – Не плач, сынку. Я усё бачыла. Было б горш, калі б ты не дапамог таму чалавеку. А цырк ад нас нікуды не дзенецца.
 Маці купіла новыя білеты і павяла Кастуся ў цырк вечарам. I колькі цікавага ён убачыў там! Але асабліва спадабаліся яму белыя сабачкі, якія выстройваліся ў рады, маршыравалі і па камандзе аддавалі чэсць мядзведзю.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий