Васіль Хомчанка — Коска

Васіль Хомчанка

Звярніце ўвагу! Поўны змест.

 Захарка сеў рыхтаваць урокі. Трэба было выканаць практыкаванне: перапісаць сказы і паставіць, дзе трэба, коскі. А рабіць Захарку нічога не хацелася. Ён падпёр далонямі галаву і задумаўся. Захарка толькі што прачытаў кніжку пра прыгоды капітана карабля.
 Цікавае, гераічнае жыццё ў марскіх капітанаў. Не тое, што ў яго, Захаркі. Вучы граматыку. Захарка ўздыхнуў і сказаў уголас:
 – Навыдумлялі ўсялякіх прадметаў. I ўсе іх вучы. Коскі там розныя, пытальнікі…
 Пачуў гэта старэйшы брат Янка і спытаў:
 – А ты б што хацеў вучыць?
 – Хай бы адразу вучылі на касманаўтаў, капітанаў, шафёраў. А то вучаць, дзе коскі ставіць. Хіба без іх нельга жыць?
 Янка даўно ведаў, што Захарка марыць стаць капітанам далёкага плавання. Ён трохі падумаў, хітра ўсміхнуўся і сказаў:
 – Кажаш, і без косак можна пражыць? Мы зараз праверым. Бяры аловак і пішы.
 – Што пісаць?
 – Будзем лічыць, што ты ўжо капітан карабля. Табе трэба даць пісьмовы загад сваім матросам.
 – Гэта я змагу, – абрадаваўся Захарка. Такі занятак усё ж цікавей, чым урокі рабіць. – Які загад, кажы!
 – Ты хворы ці паранены ў бойцы з піратамі. Ляжыш у бальніцы.
 – Нічога ты не разумееш у марской справе, – паправіў Янку Захарка. – Піратаў даўно ўжо няма.
 – Добра, згодзен. Ты захварэў, ляжыш у бальніцы, а карабель стаіць у гавані. У моры шторм. Я твой памочнік, чакаю ад цябе пісьмовага загаду. Ты кажаш: плыві.
 – Ну і плыві.
 – Не, ты напішыі мне загад, – патрабаваў Янка.
 Захарка рашуча падсунуў аркуш паперы, узяў аловак.
 – Пісаць?
 – Пішы, пішы.
 I Захарка пад дыктоўку Янкі напісаў: «Плысці не дазваляю стаяць у гавані».
 Прачытаў Янка і паціснуў плячыма:
 – Нічога не разумею.
 – Усё ясна, – сказаў упэўнена Захарка. – Я загадваю плысці.
 – Не, не ясна. Ці плысці не дазваляеш і трэба стаяць, ці трэба плысці і стаяць не дазваляецца ў гавані. Не хапае коскі.
 Захарка зморшчыў лоб і пачаў думаць, дзе б гэту самую коску паставіць. I паставіў пасля слоў «не дазваляю».
 – Ну вось, значыць, трэба стаяць, – засмяяўся Янка.
 – Я плысці дазволіў, – разгубіўся Захарка.
 – Тадыі коска не тут павінна стаяць.
 Янка закрэсліў Захаркаву коску і паставіў сваю пасля слова «плысці».
 Захарка пачухаў патыліцу і падумаў, што сапраўды гэтыя коскі маюць значэнне нават і для марскіх капітанаў. Ён уздыхнуў, узяў падручнік па граматыцы, разгарнуў сшытак і пачаў пісаць практыкаванне.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий