Васіль Вітка — Лістапад — Алене Васілевіч

Васіль Вітка

Алене Васілевіч

Колькі ўжо доле асенняга золата,
Які мне пад ногі пасланы раскошны кілім!
Дрэвы мае, не ўладаром і не волатам,
Паслушнікам чорным гатоў я служыць вам усім.

Шапку здыму і ў цішы пастаю
Разам на службе ўрачыстай,
Да вашай малітвы далучыўшы сваю
Перад прычасцем прачыстым.

Счарнелі і вы ўжо да самых галоў
На гэтай жалобе па ўсім, што было,
Што ў траўні так незабыўна цвіло,
А ў жніўні водарным дзівам лягло

На бедны мой стол, дзе пішу гэты верш
I свой папяровы ліст варушу,
Успамінаючы ўсіх вас найперш,
Ваш кожны лісток, што шуміць увушшу.

А зімку ж вам выстаяць зноў на камлі,
На каранях, дзе цяплей і не цесна.
Без каранёў, хоць і схаваны ў зямлі,
Ніхто яшчэ не ажыў увесну.

21.10.1995

Оцените содержание
( Пока оценок нет )
Не жмись, поделитесь с друзьями, одноклассниками! Да пребудет с тобой сила Джедая.
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий