Янка Сіпакоў — Тэрцыны пра наручнікі

Янка Сіпакоў

Ён уцякаў з фашысцкай катавальні,
З сабою ўзяўшы толькі свае сны –
Свабоды покліч прагны, развітальны.

Наручнікі звінелі, як званы,
Здавалася, ўвесь свет яны разбудзяць, –
Як здраднікі, стараліся яны,

Выслужваліся, як ліхія людзі.
О, як ён ненавідзеў іх тады,
Глытаючы свабоду на ўсе грудзі!

А на губах – ужо быў смак вады,
I рукі пад жалезам так свярбелі,
I на расе – халодныя сляды…

А кайданы усё мацней звінелі.
I што ні крок – грымотны перазвон.
I кат ужо у звон у гэты цэліў…

Калі ж смяртэльна спатыкнуўся ён,
Зямля аж гулка загула, здаецца –
Такі стаяў на ўсёй планеце звон…

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . 

Уцекача знайшлі праз годы дзеці –
Яго, што ў волю блізкую ўцякаў,
Ды не знайшоў яе і на тым свеце.

Наручнікі, што скінуць ён жадаў,
Нібы аўчаркі, упіліся ў злосці,
I рукі сціснула жалеза, нібы ўдаў.

Ды вызвалення ўсё чакалі косці,
Каб вольна ў травах рукі распластаць…
Гніе жалеза так марудна штосьці…

А рукі пад жалезам усё яшчэ свярбяць.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий