Янка Золак — Прыйсце

Янка Золак

Мой дух, узвіўшыся ў прасторы,
Да сонца, зораў і планет,
Глядзіць з вышынь на Божы свет
Істужкі рэк, грамады гораў.

I бачыць ён: як прывід-змора,
Блукае ў цемры з веку ў век
Сварлівы, злосны чалавек –
Каваль жыцця і дойлід гора.

Яму насустрач – яркі промень
Свідруе цемру, крышыць, ломіць,
Бы крохкае й сухое лісце.

Шточас імклівей ды іскрысцей
Ідзе магутным ледаломам
Жаданае вякамі Прыйсце.

3 лютага 1958 г.

Сказать спасибо
( Пока оценок нет )
Переслать в:
Кapoткi змecт твораў | Краткое содержание произведений
Добавить комментарий